İkisi de ağlıyordu. İki Türk insanı biri kurtarıcı, biri kurtarılan, ana oğul gibi sarmaş dolaş ağlıyorlardı. Yaşlı kadın belki on defa öptü atanın ellerini. Ata da onun ellerini öptü. Sonra heybesinden küçük bir paket çıkarttı. Daha doğrusu beze sarılmış bir köy peyniri. Bunu Atatürk'e uzattı;
 - Tek ineğimim sütünden kendi ellerimle yaptım Gazi Paşa, bunu sana
hediye getirdim. Seversen gene yapıp getiririm.
 Paşa hemen orada bezi açıp peyniri yedi. Çok beğendiğini söyledi. Sonra birlikte köşke kadar gittik. Oradakilere şu emri verdi;
-'Bu anamızı alın burada iki gün konuk edin.
 ( 'Ananı da al git' deyip, bir anlamda vatandaşa küfredenler var artık
 zamanımızda )
 Sonra köyüne götürün. Giderken de kendisine üç inek verin benim armağanım olsun.'
 Bu yazıyı okurken duygulanan veya ağlayanlar varsa, hala umut var
demektir.
Ortada dolaşan saçma sapan elektronik postaları 10 kişiye yollamak
yerine, bu tür yazıları herkese yollarsak belki Atamızın değeri daha çok
anlaşılır. Belki bazıları da vatandaşla nasıl konuşulacağını daha iyi  anlar...
 Acaba kendisini 2 kilo şekere, 5 kilo kömüre satan, bugünkü Türk insanına
mı benziyor bu NİNEM..
Ya da ülkeyi babalar gibi satan siyasilere benziyor mu, ATAM...
Ne dersiniz? ...